कारलावती पंचपरगनिया कहनी | मेसाकोसा – 1

कारलावती पंचपरगनिया कहनी: कोनो राइजे एक टा राजा रहंय। उनकर तीन टा बेटा आर एकटा बेटी रहंय।  बेटी टाकेर नाम कारलावती रहे। चाइरो भाई-बहिन कबऊ बिछा नि लागत रहयँ आर एक दोसर के बेजाइन दुलार करत रहयँ।जेठ मासेक दिन रहे। एक दिन सउब लेक छोटे भाई टा काहाँउ लेक एक टा आम आनलक आर आम टाके एकटा काफाय राइख देलक। आम टा राखत के ऊ कहलक “जे ई आम टा खाइ, सेकरे संगे मोय बिहा करबूँ”। एतना कइह के ऊ स्कूल चइल गेलक।

हिन्दे का होलक न जे कारलावती कोनो चीज खोजत-खोजत के काफाय राखल ऊ आम टाके पालक। आम टा देइख के लोभ सम्हड़ाय नि पारलक आर ऊ से आम टाके खालक।स्कूल लेक घुइर के छोटे भाई टा आपन जोगाल आम टाके खोजे लागलक। आम तो नि पावालक। ऊ आम टा खोइज-खोइज के परेसान होय गेलक।

कारलावती के का निहार मालूम होलक जे मोर भाई टा आम टा ई सर्त माहान राइख रहे जे जे ई आम टा खाई सेके संगो मोयँ बिहा करबूँ, तखन ऊ (कारलावती) घर लेक बाहराय के बहुत धूर चइल गेलक आर एकटा पखइरे सामाय के झिनुके लुइक गेलक।कारलावती के घरे ना पाय के घरेक सउब लोग परेसान आर चिन्तित होय गेलयँ। आसे पासे खोइज के ना पाय कहन कारलावती केर माय ओहे पखइर केर पास जाय के कान्दे लागलक। इटा-उटा गोखनी कहर-कइर के उकर मायँ पखइर पीड़े बइस के कहे लागलक।

“कारलावती बेटी गो! घर केनो नाइ जाव, भात होछे कुड़-कुडू व्यंजन होछे बासी। कारलावती बेटी लागिन सोबाई उपवास।”

एतना टा सुइन के झिनुके लुकल कारलावती पानी भीतर लेके कहे लागलक- “माँ होइएँ होबे सासुड़ी, ई कि जीबन राखी?”

मांय टा हातास होयके घुइर गेलक।उकर बाद उकर बापो खोजते खोजते के ओहे पखइर पास गेलक आर काइंद-काइंद के पखइर पीड़े बइस के कहे लागलक

“कारलावती बेटी गो! घर केनो नाइ जाव, भात होछे कुड़-कुड़, व्यंजन होछे बासी, कारलावती बिटी लागिन सोबाई उपवास।”

एतना टा सुइन के कारलावती झिनुक लेक बाहराय के पानी भीतर लेके कहे लागलक “बाबा होइएँ होबे ससुर, ई कि जीबन राखी? कारलावती डूबलो, सोलेर बेला भाँसलो।”

बाप टा निरास होय के घुइर गेलक।उकर बाद उकर बड़े दादा टाऊ खोजते-खोजते ओहे पखइर पास पहँचोलक आर पखइर पीड़े बइस के काइंद काइंद के कहे लगलक –

“कारलावती बहिन रे! घर केनो नाइ जाव।भात होछे कुड़-कुड़, व्यंजन होछे बासी।“

फिन कारलावती पानी भीतर लेक कहे लागलक” दादा होइएँ होबे भाँसुर, ई कि जीबन राखी? कारलावती डूबलो, सोलेर बेला भाँसलो।”

बड़े दादा टाऊ निरास होय के घुइर गेलक। तेकर बाद मइझला दादा टाऊ खोजते खोजते के ओहे पइखर पास पहँचोलक आर पखइर पीड़े बइस के कान्दे लागलक

“कारलावती बहिन रे! घर केनो नाइ जाव।भात होछे कुडू-कुडू, व्यंजन होछे बासी।”

तखन झिनुक लेक बाहराय के पानी भीतर लेके कारलावती कहे लागलक

  “दादा होइएँ होबे भाँसुर, ई कि जीबन राखी?कारलावती डूबलो, सोलेर बेला भाँसलो।”

मइझला दादाऊ मन मसोइसके घुइर गेलक।से करत के उकर बड़की भउजी टा खोजते खोजते के ओहे पखइर केर पास पहँचोलक आर पखइर पीड़े बइस के गोखनी करे लागलक

“कारलावती बहिन रे! घर केनो नाइँ जाव। भात होछे कुडू-कुडू, ब्यंजन होछे बासी।”

भउजी केर गोखनी सुइन के कारलावती झिनुक लेक बाहराय के पानी भीतरे लेक कहलक –

“भउजी होइएँ होबे जेठानी, ई कि जीबन राखी? कारलावती डूबलो, सोलेर बेला भाँसलो।”

सेसे सउब लेक छोटे भाइयो कारलावती के खोजते खोजते ओहे पखइरेक पास पहँचोलक आर फुकइर-फुकइर के कान्दे लागलक आर कहे लागलक –

“कारलावती दीदी गो! घर केनो नाइँ जाव? भात होछे कुडू-कुडू, ब्यंजन होछे बासी।”

से सुइन के कारलावती पानी भीतर लेके कहे लागलक –

“भाई होइएँ होबे सामी, ई कि जीबन राखी? कारलावती डूबलो, सोलेर बेला भाँसलो।”

उहो मन माइर के घुइर गेलक।एहे प्रकारे परिबारेक सउब लोग अनुनय बिनय करलोऊ कारलावती घर नि घुरलक। सेकर चलते परिवारे दुख केर सागर उमइड़ गेलक।एक दिनेक काथा हेके जे एकटा गोवरिन पखइर पीड़ होय केइ दही बेचे जात रहे। ढेइर धुरलेक पयदल चइल के आल चलते ऊ सोचलक जे मुँह-हाथ धोय लेमू। जेसेई गोवारिन टा मुँह-हाथ धोयेक तेहें रचिक धुर पानीए सामालक, तेसेइ उकर गोड़ टा एकटा झिनुके छुवालक।

” झिनुक टाके उठाय कहन देखलक, तो झिनुक टा बाड़का रहे।ऊ गोवारिन टा रीझे-रीझे – ऊ झिनुक टाके आपन घर लेले गेलक। दोसर दिनो गोवारिन टा दही बेचे चइल गेलक। हिन्दे झिनुके लुकल कारलावती झिनुक लेक बाहराय के गोवारिन केर घरेक बाढ़ा-सोढ़ा, भात-तीयन राँधा-राँधी सउब कइर के फिन झिनुक भीतरे लुइक गेलक। जखन गोवारिन टा दही बेइच के घर घुरलक, तो चकित होय गेलक। मोर घरेक सारा काम के कइर देलक।

तीसर दिनो गोवारिन टा दही बेचेक बाहना कइर के घर लेक बाहरालक आर कोनो ठिन पिछवाड़ गिलाय दाबा मारलक। तबे कारलावती झिनुक लेक बाहराय के जेसेइ घरेक काम-काज गिला करे लागलक, तेसेइ गोवारिन टा चुपेचुपेइ आय के छाप लेक कारलावती के हाँथेइ धरलक। धरल बादे ऊ कारलावती के ई घटना टाक रहस्य पूछे लागलक। तखन कारलावती सउब काथा एकधार लेक बाताय देलक। पूरा बिबरन टा जाइन के गोवारिन टा हाँसबू न भाँभबू निहार होय गेलक आर उके दुलार से राखे लागलक।

रोजानाक हिसाबे गोवारिन टा दही बेचे जातक आर कारलावती कोऊ लेले जातक। एक दिन टा नगर बाटे दही बेचे जात रहयँ तो थोड़ेक दूर चचल बादे कारलावती केर छोटे भाई संगे भेंट होलक। भाई टा कारलावती के चिन्हलक आर कूइद जायके घरे खबर कइर देलक जे कारलावती एकटा दही बेचा बेटी छुवा संगे दही बेचे जा तेहे।तखन कारलावती केर बाप कारलावती आर दही बेचा गोवारिन टाकोऊ घर डाकलयँ।

           ” राज परिबारे खुसी केर ठाईं नाहीं। राजा साहब गोवरिन टाके पूछे लागलय जे तोयँ का निहार, कबे आर काहाँ कारलावती के पाले ? गोवारिन टा सउब कुछ सोत-सोत बाताय देलक। तखन राजा साहेब खुस होय के ऊ गोवारिन टाके बेजाइन कुछ चीज बस्तु ईनामे देलंय। जमीन जायगाऊ देलोंय आर उके खूब मान-मरजादा केर साथ आपन घर पहुँचुवाय देलंय। कारलावती पहिल केर रकमे आपन घरे सुख पूरबक रहे लागलक आर दही बेचा गोवारिन टाऊ आपन घर गिरस्थी ठाठ से चालाय लागलक।

लेखक – श्यामापद महादानी

कारलावती पंचपरगनिया कहनी | मेसाकोसा – 1 (Video)

Leave a Comment